Mehmet ALPTEKİN

Çünkü insanı genç tutan, yalnızca bedeninin gücü değil; ruhunun canlılığı, zihninin açıklığı ve yüreğinin umutla çarpmasıdır.

Hayat, her gün yeniden başlama fırsatı sunar. Ancak bu fırsatı değerlendirmek için önce insanın kendi iç dünyasına dönmesi gerekir. Düşüncelerini yenilemesi, hatalarından ders çıkarması, kırgınlıklarını geride bırakması ve kendisiyle yüzleşebilmesi önemlidir.

İç dünyasını ihmal eden insan, zamanla dış dünyanın alışkanlıklarına mahkûm olur. Dün doğru bildiklerini bugün sorgulamaz, yeni fikirlere kulak vermez, kendisini geliştirmek için çaba göstermez. Böylece yaşından bağımsız olarak eskimeye başlar.

Oysa yenilenmek, geçmişi inkâr etmek değildir. Geçmişin tecrübesini bugünün aklıyla birleştirerek yarına daha güçlü yürüyebilmektir. İnsan, yaşadıklarından öğrendikçe olgunlaşır; öğrendiklerini hayatına kattıkça da yenilenir.

Bir ağacın kökleri kuruduğunda dallarının yeşil kalması nasıl mümkün değilse, insanın iç dünyası da beslenmeden canlılığını koruyamaz. Merak, öğrenme arzusu, vicdan, sevgi ve umut; insanın ruhunu ayakta tutan köklerdir.

Unutmamak gerekir ki yaş almak kaçınılmazdır, fakat eskimek her zaman yaşın getirdiği bir sonuç değildir. Kimi insanlar yıllar geçtikçe derinleşir, bilgeleşir ve çevresine ışık saçar. Kimi insanlar ise değişime direndikçe kendi zamanlarının gerisinde kalır.

İnsan önce kendini yenilemeli ki hayat da ona yeni kapılar açabilsin.

Çünkü insan içinden yenilenmeyince, dışından eskir. Yüzündeki çizgilerden önce düşünceleri, adımlarından önce umutları, sözlerinden önce yüreği yorulur.

Ve belki de hayatın en önemli sırrı şudur: Kendini yenilemeyi bilen insan, yıllara yalnızca yaşını değil, anlamını da katar.