Derya DEMİR

23 Nisan…

Sadece bir bayram değil aslında.
Bir çocuğun gözlerindeki ışık,
bir annenin kalbindeki umut demek.
Bugün sokaklarda koşan, gülen, hayal kuran çocuklara baktığımızda
sadece bugünü değil…
Yarını görüyoruz.
Çünkü her çocuk, geleceğe yazılmış bir mektuptur.
Ve o mektubun ilk cümlesini yazan hep annedir.
Bir annenin sesi,
bir çocuğun iç sesine dönüşür.
Bir annenin sevgisi,
bir çocuğun dünyaya bakışını belirler.
Bu yüzden bugün sadece çocukların değil…
annelerin de bayramı.
Çünkü bir çocuk mutluysa,
arkasında onu sevgiyle büyüten bir anne vardır.
Ama biz çoğu zaman şunu unutuyoruz:
Çocukların en çok ihtiyacı olan şey oyuncaklar değil…
huzurlu bir evdir.
Yüksek seslerin olmadığı,
kırgınlıkların büyümediği,
sevginin eksilmediği bir ev…
Bir çocuğun kalbi,
en çok evinde güvende hisseder.
Ve bir anne ne kadar huzurluysa,
çocuğun dünyası da o kadar renkli olur.
Bugün belki her şey mükemmel değil.
Hayat zor olabilir.
Yükler ağır olabilir.
Ama bir çocuğun başını omzuna koyduğu o an…
dünya biraz daha güzelleşir.
Belki de mucize tam olarak budur.
Bir çocuğun gülüşü…
bir annenin yorgunluğunu unutturan o an.
23 Nisan bize şunu hatırlatmalı:
Daha çok sarılmayı,
daha çok dinlemeyi,
daha çok sevmeyi…
Çünkü çocuklar büyür.
Ama çocukluk bir daha geri gelmez.
Ve bir gün geriye dönüp baktığımızda
hatırlanacak olan şey
ne aldığımız oyuncaklar olacak…
ne de yaptığımız planlar.
Sadece hissettirdiğimiz sevgi.
Bugün tüm annelerin kalbine huzur,
tüm çocukların yüzüne gerçek bir gülümseme diliyorum.
Çünkü dünya…
en çok çocuklar güldüğünde güzel.